Κάποια μαθήματα (και αμερικανικής) ιστορίας

Κάποια μαθήματα (και αμερικανικής) ιστορίας

Χιλή 1970. Ο μαρξιστής υποψήφιος των συνασπιζόμενων δυνάμεων της Αριστεράς Σαλβαδόρ Αλλιέντε κερδίζει τις εκλογές και εκλέγεται πρόεδρος. Στην προεκλογική του ατζέντα είχε υποσχεθεί τις κρατικοποιήσεις πολλών εταιρειών ξένων συμφερόντων με κυριότερη εκείνη της εξόρυξης χαλκού. Η Αμερική της ελευθερίας και της δημοκρατίας δεν μένει με σταυρωμένα τα χέρια. Κυρήσσει εμπάργκο στη χώρα και παρησφύει στις συνδικαλιστικές οργανώσεις οργανώνοντας μαζικές απεργίες. Η οικονομία παίρνει την κατιούσα. Ο κόσμος, όμως, είναι υποψιασμένος και δεν υποχωρεί. Στηρίζει έναν θαραλλέο πρόεδρο που τηρεί στο έπακρο τις υποσχέσεις του. Όταν πια τα διάφορα τεχνάσματα δεν βρίσκουν ανταπόκριση, σειρά παίρνουν τα όπλα.

Χιλή 1973. Το έργο, βέβαια, αναλαμβάνει η CIA και τη δουλειά προσωπικά ο ακριβοθώρητος Χένρι Κίσινγκερ. Μία χώρα της Λατινικής Αμερικής που αποφάσισε να εκλέψει πρόεδρο με διαφανείς εκλογές αντιμετωπίζεται σαν την αποικία της παντοδύναμης δύναμης. Και όπως έχει αποδείξει και στο παρελθόν με μικρές εξαιρέσεις τα καταφέρνει περίφημα. Με τη βία. Με τα τανκς. Με ένα πειθήνιο όργανο (στη συγκεκριμένη περίπτωση ο στρατηγός Πινοσέτ) που βγαίνει μπροστά να καταπολεμήσει την κόκκινη απειλή. Ο Αλλιέντε αυτοκτονεί στο Προεδρικό Μέγαρο. Χιλιάδες πολίτες μαζεύονται στο ποδοσφαιρικό γήπεδο και εκτελούνται με συνοπτικές διαδικασίες.

Πρόκειται ίσως για το σημαντικότερο παράδειγμα της παρέμβασης της αιμοσταγούς Αμερικής απέναντι σε οποιοδήποτε κράτος ζητά αυτονομία και επιθυμεί να ξεφύγει από τη ζώνη επιρροής της. Είναι η σημαντικότερη διαστρέβλωση ότι πάντοτε ήταν ένα ελεύθερο κράτος με σεβασμό στη δημοκρατία. Είναι τόσο καλά θωρακισμένη σε πολιτικό επίπεδο που έχει αναγάγει την προπαγάνδα σε ύψιστο βαθμό. Γιατί όταν υπήρχαν αμφιβολίες για τις βόμβες και τα πυρομαχικά που έπεφταν βροχή σε κάθε σημείο του πλανήτη αντιπαρέβαλλαν το σημαντικότερο επιχείρημα στον μέσο Αμερικανό πολίτη. Ναι, αλλά εσύ περπατάς ελεύθερος στην Πέμπτη Λεωφόρο.

Advertisements