Πόσο ευχάριστο είναι να βλέπεις μια καλή ευρωπαϊκή ταινία χωρίς αργόσυρτα πλάνα και αδιέξοδους μονολόγους! Αυτή η φρεσκάδα και ο πειραματισμός που βγάζει το Victoria πολύ δύσκολα συναντάται στο αμερικανικό σινεμά. Σύμφωνοι, το σενάριο είναι απλοϊκό. Μία Ισπανίδα στο βραδινό Βερολίνο γνωρίζει παρέα ντόπιων. Χορεύουν, αράζουν, γελάνε και φλερτάρουν.Μέχρι τη στιγμή που μια επικίνδυνη επιχείρηση ανατρέπει τα πάντα.

Ο σκηνοθέτης Sebastian Schipper είχε παίξει στο θρυλικό πλέον Τρέξε Λόλα Τρέξε και σαφώς έχει επηρεαστεί από το ύφος της συγκεκριμένης ταινίας. Τολμώ να πω, όμως, ότι κατάφερε και το πήγε ένα βήμα παραπέρα. Μπορεί σεναριακά να πάσχει από την πρωτοτυπία της Λόλας αλλά κερδίζει επάξια στη μαεστρία της σκηνοθεσίας. Με ένα ασυγκράτητο σόλο δύο ωρών και κάτι με μονοκάμερο (αυθεντικό και όχι Ινιαριτικό στο Birdman) περνά από την διασκέδαση στον τρόμο πατώντας φρένο μόνο εκεί που χρειάζεται (εξαιρετική η σκηνή του πιάνου).

Στο χρονικό πλαίσιο και στη κάμερα θυμίζει Νοέ στο Μη Αναστρέψιμος χωρίς να καταφεύγει στους εντυπωσιασμούς της βίας που καταπιάστηκε ο εκκεντρικός Γαλλοαργεντινός. Θυμίζει επίσης και το Μίσος του Κάσοβιτς στη φρεσκάδα. Όσο υπέροχο είναι να σε κρατά μια ταινία μ’ένα σφιχτοδεμένο σενάριο άλλο τόσο είναι να σου υπόσχεται πράγματα για τη συνέχεια μέσα από μία γεμάτη ένταση και κούνημα κάμερα. Η συνέχεια για τον Schipper είναι δύσκολη γιατί οι προσδοκίες είναι πλέον στα ύψη.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s